Over puntkomma’s

Punten zijn zo definitief. Punt, over en uit, klaar. Komma’s zijn wat dat betreft veel beter: ze laten nog ruimte over voor een vervolg. Dus daarom een verhaaltje over puntkomma’s.

Het ontstond uit grapje met mijn vriend die lange telefoongesprekken probeerde af te sluiten met “oké, punt”. Waarna ik de komma ging introduceren, om toch nog door te kunnen praten. Zo kwam vanzelf de puntkomma. De gesprekken werden er in ieder geval niet korter op.

Continue Reading

Neuroplasticiteit: programmeer je hersens opnieuw

De hersens hebben me altijd al mateloos gefascineerd. Alles komt er vandaan: emoties, gedachten, je handelen. Ze sturen allerlei processen in je lichaam aan en zorgen ervoor dat jij in leven blijft. Tegelijkertijd kunnen ze je enorm tegenwerken. Zo zijn tal van stoornissen terug te voeren op bepaalde delen van je hersenen. Zo kunnen ze bijvoorbeeld ook somberheid en depressie in de hand werken. Over dat laatste wil ik het hebben en dan in het bijzonder tot relatie met neuroplasticiteit.

Continue Reading

Momenten

Foto via Pexels

Het leven bestaat slechts uit momenten.

Leuke momenten, slechte momenten.

Niet meer, niet minder.

We gebruiken momenten om aan terug te denken, om onze toekomst op te baseren. En dat is waar het misgaat. Momenten zijn slechts momenten. Als je ze op dat moment beleeft (ha, nu wordt het diep), dan gaat het goed. Maar als je je nu of de toekomst op eerdere momenten gaat baseren, gaat het niet meer goed.

Continue Reading

Je bent geen waarzegger

Foto via Pexels

Hoewel, misschien ben jij die ene uitzondering. Maar ik ben er geen en de meeste andere mensen ook niet. Toch merk ik dat ik er wel vaak één speel door te veel vooruit te denken en allerlei scenario’s te verzinnen… vooral die van het soort doem. Oefening baart meestal kunst, maar in dit geval niet bij mij. Ik zit er namelijk altijd naast. Ver, heel ver.

Continue Reading

Een brief aan mijn depressief alter ego

Dag depressief* alter ego,

Ik weet dat alles nu verschrikkelijk voelt. Je zit opgesloten in je hoofd en er is geen weg uit. Het is alsof het doolhof stiekem doodloopt, alsof de sleutel van de uitgang is weggegooid. Doordat je zo in je hoofd zit, voel je je ook op andere manieren opgesloten. Je blijft binnen verstopt in huis en vergeet dat je deel uitmaakt van een grote wereld. Je wilt niks en kan je niet voorstellen dat je ooit nog wat zou willen.

Maar dat is allemaal niet waar.

Continue Reading