Over puntkomma’s

Punten zijn zo definitief. Punt, over en uit, klaar. Komma’s zijn wat dat betreft veel beter: ze laten nog ruimte over voor een vervolg. Dus daarom een verhaaltje over puntkomma’s.

Het ontstond uit grapje met mijn vriend die lange telefoongesprekken probeerde af te sluiten met “oké, punt”. Waarna ik de komma ging introduceren, om toch nog door te kunnen praten. Zo kwam vanzelf de puntkomma. De gesprekken werden er in ieder geval niet korter op.

Maar plots begon ik de betekenis ervan in mijn eigen leven te zien. Ik heb de neiging om heel erg in punten te denken. Dat uit zich vooral in dat alles nu bij mij moet en dat later niet bestaat. Ik weet bijvoorbeeld dat ik soms beter een avondje rustig aan kan doen in een drukke week in plaats van nog meer vertier op te zoeken, zodat ik de dagen daarna een leuke Charlotte ben en geen zombie. Maar zo werkt mijn hoofd niet. Ik moet en zal nu bier drinken, dansen, knuffelen, wat dan ook; niet op een later moment. Gevolg: drama in mijn hoofd en een boze, sombere Charlotte.

Niet alles kan nu. Hoeft ook niet. Soms is nu even een punt nodig, zodat het later weer een komma kan zijn. Het verhaal gaat later weer door. Juist door een drama te maken over punten, kan het wel eens alleen een punt blijven. Was vandaag geen topdag op werk? Dat betekent niet meteen dat je een rotbaan hebt. Eén mindere avond met een geliefde is ook niet meteen een teken dat de liefde of vriendschap op is. Morgen beter. Volgende keer beter.

Daarmee helpen puntkomma’s ons herinneren dat wat er ook gebeurt, het verhaal wel doorgaat. Nee, je weet niet hoe. En ik weet ook niet of we moeten geloven in geheime krachten van het universum, maar soms geloof ik dat alles wel op z’n plek zal vallen. Als je maar durft los te laten; en je niet krampachtig vasthoudt aan die punt, alsof het één of ander baken is. Bovendien: je bent zelf (grotendeels) de schrijver van je verhaal. Schrijf die komma, schrijf het vervolg.

Dus toen ik een nieuwe tatoeage liet zetten, besloot ik redelijk spontaan dat ik ook een puntkomma wilde. En even twijfelde ik, want die zou me altijd aan mijn vriend herinneringen. Wat nou als het tussen ons stuk liep? Die gedachte was juist reden te meer om de puntkomma op mijn huid te vereeuwigen.

En nu, als ik naar mijn pols kijk, glimlach ik om die ondeugend ogende bolletjes en probeer ik terug te denken aan bovenstaande filosofie.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *