Je bent geen waarzegger

Foto via Pexels

Hoewel, misschien ben jij die ene uitzondering. Maar ik ben er geen en de meeste andere mensen ook niet. Toch merk ik dat ik er wel vaak één speel door te veel vooruit te denken en allerlei scenario’s te verzinnen… vooral die van het soort doem. Oefening baart meestal kunst, maar in dit geval niet bij mij. Ik zit er namelijk altijd naast. Ver, heel ver.

Ik ben sowieso iemand die vrij veel in haar hoofd zit. De laatste tijd begin ik dat weer wat meer door te krijgen, maar wat is het toch af en toe lastig. Eén gedachte en voor je het weet, zit je bij de ondergang van de aarde en je gedwongen verhuizing naar Mars. Laatst kwam ik een plaatje tegen van de circle of influence: waar jij als persoon wel en niet invloed op kon hebben. Wat je oude, zeurende buurvrouw van jou denkt, kan je niet veranderen, dus kun je je er beter maar niet te druk om maken. Hetzelfde geldt in zekere mate voor de toekomst.

Natuurlijk heb je met je huidige acties invloed op wat er in de toekomst gebeurt. Als je je elke dag vol stopt met Oreokoekjes en bekers Ben & Jerry’s, kun je er donder op zeggen dat je in de toekomst wat meer kilo’s bij je draagt. Wat overigens oké is. Sommige dingen weet je echter niet en kun je niet beïnvloeden. Voorbeelden doen het altijd goed, dus hierbij één: ik mountainbike graag en het is fijn om daarbij goede vering te hebben. Dat maakt het fijner om een hobbelige heuvel af te fietsen, maar je wil ook iets hebben om het uit zetten als je bijvoorbeeld weer omhoog moet. Anders heb je het gevoel dat je op een soort wipkip zit. Niet fijn.

Stel, je loopt in een bos waarvan je weet dat er beren rondlopen, en het begint langzaam te schemeren en je loopt er als enige mens nog, dan kan het geen kwaad om een steen bij je te dragen om tegen eventuele berenkoppen aan te gooien ter verdediging.

Mijn vering kon dus niet meer worden uitgezet en dat betekende een tochtje naar de fietsenmaker. Hier heb ik een hekel aan, want hij zit niet om de hoek en heeft geen leenfietsen. In het geval mijn mountainbike zou moeten logeren, zou ik dus een paar kilometer naar huis moeten lopen. Of twee keer overstappen met het OV, wat in coronatijd niet zo’n goed idee is en waarschijnlijk ook niet wordt gewaardeerd. Ik ga dan dus proberen elk scenario uit te plannen en daar alvast oplossingen bij te verzinnen. Dat is misschien handig bij plannen waar je leven op het spel staat, maar dat is vaak niet het geval. Bij mij in ieder geval niet, zo’n spannend leven lijd ik niet. (Overigens is vooruit denken soms wel handig. Stel, je loopt in een bos waarvan je weet dat er beren rondlopen, en het begint langzaam te schemeren en je loopt er als enige mens nog, dan kan het geen kwaad om een steen bij je te dragen om tegen eventuele berenkoppen aan te gooien ter verdediging. Aldus ondergetekende.) Nu heb ik in het mountainbike-geval dus zelfs mijn vriend alvast gebeld om te vragen of hij me eventueel zou kunnen ophalen. Je raadt het al: mijn fiets was in vijf minuten gefikst.

Dit gebeurt dus vaak. Mountainbikeverhalen spreken misschien niet bij iedereen tot de verbeelding, maar ik heb legio andere. Bij een niet zo handig mailtje van een collega, waardoor ik al snel denk dat hij me haat en ik de hele dag met een baksteen in mijn maag op ons telefoongesprek zit te wachten. Maar ook nu in coronatijd kan mijn hoofd er wat van. Ik ben continu vooruit aan het denken, vraag me af wanneer welke maatregelen verlicht worden, of ik in juli met mijn familie nog naar Boedapest kan, wanneer ik weer naar mijn favoriete café kan. Zo zit ik met mijn hoofd regelmatig in de toekomst en vul ik van alles en nog wat in – geen kloppende dingen. Iets om af te leren dus, want dit iets wat onnodig veel stress en doemdenken oplevert. En daarmee een hoofd dat niet helemaal lekker functioneert. Begrijp me niet verkeerd, ik vind de hersens een fantastisch iets, maar ik zou ze liever voor betere dingen inzetten. Dit stukje typen bijvoorbeeld.

“There were many terrible things in my life, but most of them never happened.”

Lang verhaal kort: denk niet te veel na over dingen waarvan je toch niet weet hoe ze gaan lopen. Beter nog, denk helemaal niet te veel na. Raak niet verstrikt in dat koppie van je. Richt je op de dingen waar je wel wat aan kan doen en maak daar het beste van. En dan nog een leuke quote om mee te eindigen van Montague: “There were many terrible things in my life, but most of them never happened.” Overigens geen idee wie deze man is, maar ik vind zijn uitspraak een mooie om in de oren te knopen. Laten we ervoor zorgen dat we niet zoals hem eindigen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *