Het land der zelfhulp & zelfacceptatie

Dit is een lompe foto van mij twee jaar terug met Oud&Nieuw bij een vreugdevuur in Den Haag (niet die ene waar het mis ging, ik was bij de ander 🙂 ). Als je doorleest, snap je waarom deze foto toepasselijk is, want: meer dansen, vuur en drinken!

Het land der zelfhulp heeft de afgelopen jaren veel aan terrein gewonnen. Je zou het bijna als een invasie kunnen zien: van de boekwinkels, van de boekenkasten bij mensen thuis, de ideeën die onderling worden uitgewisseld. Eigenlijk gaat het over hoe je overal het beste uit jezelf kan halen: op werk, thuis, in de sportschool. Op social media struikel je over de coaches en andere zelfbenoemde goeroe’s. En dan heb ik het nog niet over de talloze blogs en platforms die je helpen om je leven beter te maken (waar deze natuurlijk net zo goed onder valt). Wat is er toch aan de hand?

Het eerste wat me te binnen schiet: blijkbaar zijn we niet goed genoeg. Niet tevreden met onszelf. Moet het beter. En dat brengt me automatisch tot de gedachte waar dat vandaan komt. Blijkbaar zijn er maatschappelijke latten waar we ons aan meten. Waarom halen we ons anders in het hoofd dat we moeten verbeteren? Die eisen uit de maatschappij hebben ongetwijfeld met de opkomst van social media te maken, waar we allerlei perfecte levens voorbij zien komen (al verandert dat ook). Maar het is meer dan dat. We zijn het leven als maakbaar gaan zien: we zijn zelf verantwoordelijk voor ons geluk en ons succes.

Nu kan het ook zeker goed zijn om aan onszelf en onze levens te werken. Ik denk dat er heel veel nuttige, toepasbare ideeën uit het land der zelfhulp vallen te halen. Zo haal ik bijvoorbeeld veel uit de psychologie, maar ook de filosofie en het meer spirituele. Het helpt me bepaalde onderdelen van mezelf te snappen en ook aan te pakken. Dat gaat van het aanpassen van beperkende overtuigingen tot het bijhouden van meer dankbaarheidslijstjes voor positiviteit. En filosofische en spirituele uitspattingen doen me nadenken over het leven, over mijn leven. Even pas op de plaats en kijken wat ik wil.

Maar soms ben ik het zo zat. Wil ik niet aan mezelf werken. Geen zelfhulp boeken verslinden, geen meditatie doen en me niet bezig houden met mijn gedachten. Flikker op met je yoga – dat. Soms wil ik gewoon zijn. In de versie die ik op dat moment ben, met alle rafelige randjes die daarbij horen. Ik ben niet perfect. Maar dat is geen enkel mens. Perfectie bestaat niet, daar hebben we zelf een definitie bij verzonnen. Veel verschillende zelfs; de perfecte mens in de westerse wereld ziet er anders uit dan in bijvoorbeeld Azië.

En dan denk ik: is de uiteindelijke oplossing niet gewoon acceptatie? Houden van jezelf, van het leven? Van je slechtste versie en je beste versie en alles daartussenin? Niet te veel stilstaan en piekeren bij een versie van jezelf waar je misschien niet blij mee bent en van daaruit vluchten in de wereld der zelfhulp. Maar je schouders ophalen en het nemen zoals het is. Juist door de slechte momenten te accepteren, ontstaat ruimte voor andere dingen, voor verandering.

Ik wil niet zeggen dat mensen die stappen zetten in de wereld der zelfhulp, zichzelf niet accepteren. Maar ik denk wel dat we vaak proberen te vluchten van een versie van onszelf die we niet goed (genoeg) vinden. “Als ik elke dag mediteer…” “Als ik dit boek lees…” Maar ook op een ander niveau: “Als ik tien kilo afval…” Als we op die manier denken, houden we meestal helemaal niet van ons huidige zelf. Zijn we vaak zelfs wanhopig in onze zoektocht naar een betere zelf.

En eigenlijk, in een wereld waar iedereen bezig is met afvallen, cursussen, zijn missie te ontdekken met een life coach en weet ik veel wat, vind ik het soms wel lekker om al zuipend in mijn tuinbroek op de bank te liggen en vooral even niet vooruit te komen in het leven. Dit sluit een beetje aan bij het Zelfverwoestingsboek van Marian Donner, dat als ondertitel heeft: “Waarom we meer moeten stinken, drinken, bloeden, branden en dansen.” Al schrijft zij ook over je vooral niet aanpassen aan het systeem en zo ondermijnend mogelijk zijn.

Nu ben ik bang voor vuur en staan stinken en bloeden me niet heel erg aan, maar drinken en dansen ga ik zeker doen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *