Een ode aan Ufo

Ufo

Dit stukje had ik eigenlijk met dierendag moeten publiceren, maar daar heb ik toen niet aan gedacht. Want inderdaad, Ufo is geen ding uit de ruimte, hij is mijn kat. Een raar beestje van nu zes jaar oud dat ik ongeveer anderhalf jaar geleden uit het asiel heb geadopteerd. Ufo maakt mijn leven beter en ik ga je vertellen waarom. Alle kattenhaters zou ik willen adviseren om niet verder te lezen. Hoewel, wie weet overtuig ik je nog.

Allereerst is Ufo een hele rare kat. Hij gedraagt zich soms meer als een hond dan een kat, met de manier waarop hij me overal achtervolgt. Daarnaast is hij erg onhandig: als hij op en neer gaat rennen door het huis, rent hij meestal wel onderweg tegen een deur of muur aan. Vogels vangen kan hij ook niet, al heeft dat niks te maken met de vele pogingen die hij doet. Het ergste is nog: hij is al meermaals door eksters uitgelachen vanaf de schutting. Ik moet eerlijk zeggen dat ik dikwijls hetzelfde doe als deze familie eksters.

Ufo maakt van mijn huis echt een huis. Hij sloopt het ook, maar dat terzijde. Ik had eerst niet zo door dat hij voor het huiselijke zorgde, tot ik een keer een paar dagen zonder hem moest doorbrengen omdat hij uit logeren was en nog niet teruggebracht kon worden. Opeens voelde het heel erg alleen om de hele avond op de bank te zitten in mijn eentje. Thuiskomen voelde ook helemaal niet leuk (normaal wacht hij me miauwend op). Ondanks dat hij niet tegen me terugpraat, vind ik het gezellig als hij naast me op de bank ligt en voor me uit rent als ik naar bed ga.

Dat huiselijke creëert hij ook door vaak op mijn schoot komen te liggen. Als ik hem dan aai en me verbaas over hoe zacht zijn vacht is – uitstekend voor handschoenen of een muts (grapje) – kom ik eigenlijk tot rust. Even niet bezig zijn met van alles en nog wat, maar gewoon mijn kat knuffelen. Ik denk dat dieren ons helpen om even tot stilstand te komen en te genieten van het moment, hoe stom dat ook moge klinken. Zo lijkt het me ook heerlijk om een hond te hebben, alleen al om lange boswandelingen met hem of haar te maken en even nergens over na te denken.

Goed, genoeg opgehemeld. Stiekem komt het er gewoon op neer dat ik jaloers op hem ben. Bijna de hele dag slapen, het liefst in bed of tegen één van mijn dikke vesten aan. Op je wenken bediend worden met eten, snoepjes en kattenmelk. Af en toe een beetje bewegen, je even lekker uitrekken. En dan weer een dutje. Ik weet wel wat ik in mijn volgend leven word hoor.

O, en waarom hij Ufo heet? Ik wist helemaal geen noem toen ik had besloten hem te adopteren, tot de kattenverzorgster van het asiel zei: ,,Goh, hij heeft wel ogen als schoteltjes, zeg.’’ En zo is de naam Ufo tot stand gekomen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *