De verhalen die we leven – hersenspinsels

Onze levens worden allemaal in meer of mindere mate door verhalen beheerst. We lachen om series, zitten op het puntje van onze stoel bij een goede film en laten misschien een traantje bij een ontroerend boek. We identificeren ons met personages, wat ons beter over onszelf doet voelen. Maar we leven ook zelf een verhaal, waar wij de hoofdrol in spelen. Ik wil zomaar wat losse gedachten hierover delen. Geen samenhangend verhaal, maar gewoon eens om je erover te doen nadenken.

Verhalen als troost
Toen mijn relatie van vijf jaar net uit was en ik opeens – voor het eerst in mijn leven – alleen woonde, had ik heel veel aan How I met your mother. Niet per se de versiertrucs van vrienden, maar wel hoe een groep vrienden zich door het leven heen stuntelt en ook maar wat doet. Mijn eigen stommiteiten voelden daarmee wat minder erg. En single zijn begon meer als een avontuur te voelen. Ik had een kans gekregen om opnieuw naar mijn leven te kijken en dingen anders te doen. Ik ging bijvoorbeeld boksen en yoga doen. Alleen op vakantie. Daten. Het was letterlijk een nieuw hoofdstuk. Daarmee kunnen verhalen ook inspirerend werken, ons ideeën en nieuwe energie geven.

Ons eigen verhaal
Het is soms ook interessant om je eigen leven als verhaal te bekijken. Dat kan ook confronterend zijn: speel jij wel de hoofdrol of laat je dat vooral aan andere mensen over? Door ons leven als een serie verhalen te zien, kunnen gebeurtenissen ook minder pijnlijk zijn en we misschien wel voller leven. Daarbij helpt het om erover te schrijven – ja, een dagboek bij te houden dus. Bij die relatiebreuk deed ik dat een tijdje. Ondanks het verdriet was er ook de verwachting naar wat komen zou. Hoe zou daten zijn? Opeens was daar de wondere wereld van Tinder. En alleen op vakantie, wat zou dat allemaal brengen? Nieuwe avonturen of vooral momenten van me heel alleen voelen? (Vooral het eerste en een heel klein beetje van het laatste.)

Het laat ook zien wanneer we een beetje verdwaald zijn. Bijvoorbeeld als er niet meer echt een verhaallijn lijkt te zijn en je vooral bijrollen speelt in de verhaallijnen van anderen. Ongemerkt ben je het boek uitgestapt en die van anderen in. Maar wat wil jij doen? Door het als verhaal te zien, is het misschien ook makkelijker om verandering aan te gaan. Om uit de rol van slachtoffer te stappen en je leven te gaan ownen.

Tot slot
Welk verhaal heeft jou veel geboden, bijvoorbeeld troost? En in wat voor verhaal zit jijzelf? Neem je de hoofdrol met veel furore op je of ben je per ongeluk in een bijrol gegleden?

Ik denk dat ik de komende tijd meer over verhalen ga schrijven en de rol daarvan in ons leven. Ik heb het idee dat er nog veel meer over valt te leren en toe te passen. Wordt dus vervolgd!

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *