Corona overpeinzingen: de aarde neemt wraak

Eigen foto: moeder aarde op haar mooist

De coronacrisis heeft ons gedwongen om wat meer stil te staan en op rustiger tempo te leven. Dat roept tal van gedachten en emoties op. Daarom een nieuwe categorie op deze blog: corona overpeinzingen. In deze eerste versie neem ik je mee in mijn gedachten over hoe dit soms wel een soort van wraak lijkt van moeder natuur.

Soms voelt het een beetje alsof de aarde wraak op ons aan het nemen is. Alsof het de mensheid zat het is en het probeert te verdrijven, misschien wel uit te roeien. En dat kan ik me heel goed voorstellen, want het is niet alsof we heel lief zijn voor de aarde.

In boeken met geschiedenisverhalen kom ik tal van voorbeelden tegen waaruit blijkt dat de mens niet zo lief is voor de wereld om haar heen. Volgens mij kregen we het als jager-verzamelaar al voor elkaar om dieren half uit te roeien en is dat één van de redenen dat we op landbouw zijn overgegaan (volgens mij wordt dit in het boek Sapiens onder andere omschreven). En sinds de industriële revolutie heeft alles een vogelvlucht genomen. We putten natuurlijke bronnen als olie uit, vissen de zeeën leeg, stoppen dieren in kleine hokjes en vervuilen aarde, lucht en water met allerlei giftige stoffen.

Toen de berichten over klimaatverandering steeds erger werden, bekroop me wel eens het gevoel dat dit de eindrekening van moeder natuur is. “Jullie gaan slecht met mij om, nou, dan krijg je dit ervoor terug,” moet ze hebben gedacht. Overstromingen en bosbranden verdrijven ons uit onze vertrouwde leefgebieden. Steeds erger wordende leefomstandigheden, zoals hoge temperaturen, worden ons direct of indirect fataal. Zo zijn er boeren in India die bij aanhoudende temperaturen van vijftig graden zelfmoord hebben gepleegd, omdat ze niet meer inzagen hoe ze zichzelf of hun gezin konden blijven voeden.

En dan hebben we nu het coronavirus. De paniek daarvan zit hem in vooral in het (niet) kunnen bieden van medische zorg en het voortbestaan van ons zorgstelsel, en misschien nog niet eens in hoe dodelijk het virus is. Toch vind ik het wel bij de fuck-you’s van de aarde passen. Alsof de mens een parasiet is die koste wat kost, op wat voor manier dan ook, verdreven moet worden.

Het is een wat dramatische kijk op alles wat er om ons heen gebeurt, maar van één ding ben ik overtuigd: als wij wat liever voor de wereld zijn, is die dat andersom ook voor ons. Ik vind het jammer dat het zo moet gaan. Van het idee dat vele diersoorten zullen verdwijnen en er in de toekomst miljoenen klimaatvluchtelingen zullen ontstaan, krijg ik het benauwd. Wat staat er ons nog allemaal te wachten? Daarbij ben ik nog niet eens zozeer bang voor het lot van de wereld. De aarde komt er uiteindelijk wel bovenop, de mensheid misschien niet. Niet zoals we nu leven.

Om op een vrolijke noot af te sluiten: misschien biedt dit alles ook wel een kans. Het coronavirus heeft een halt op van alles en nog wat gezet. We zien dat we ook thuis kunnen werken en misschien niet elke dag twee uur met de auto in de file hoeven te staan. Steden die normaal in smog opgaan, worden nu opeens zichtbaar, net als de vissen in de grachten van Venetië. Zelf is het me ook al opgevallen dat ik ’s avonds veel meer sterren zie. Het stilstaan van de mensheid lijkt dus goed te zijn voor de natuur. Misschien gaan we ook andere dingen heroverwegen. Wat de moeite waard is in het leven. Wat nuttig werk is. Hoe we omgaan met dieren – het coronavirus is immers een zoönose, een virus dat van dier op mens wordt overgedragen.

Ik hoop dat dit moeder aarde’s poging is om ons mensen even tot pauze te manen. En dat we daarna op betere voet met elkaar verder kunnen.

You may also like

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *